Sekretera narodziła się ze skrzyni, ale jej bezpośrednim przodkiem jest kabinet. Gdy dodano pulpit, można było już przy niej pisać, czytać, malować. Od biurka odróżnia ją zabudowany w formie skrzyni dół. Aby móc przy niej zasiąść, wystarczy otworzyć jedną półkę, przyciągając ją do siebie, i przysunąć krzesło. Obudowa posiada zamykane szafki, które można wykorzystać do przechowywania w nich ważnych rzeczy lub dziecięcych skarbów. Górna część nazywana jest nadstawą. Znajdują się w niej liczne półeczki, skrytki i szufladki. Przechowywano tu korespondencję, ważne pamiątki, pióra, książki. Korzystano z niej już w XVII wieku, kiedy to sekretery były szczególnie zdobione. Gdy posiadały przeszklenie, nazywano je biblioteczkami. Jako mebel sekretera została wyparta przez konkurencję. Zastąpiło ją funkcjonalne biurko. Od XIX wieku przestano je produkować, a jedynymi spotykanymi egzemplarzami stały się pamiątki rodzinne. Sekretarzyk pełnił podobną funkcję – przechowywał korespondencję i drobiazgi, ale wyglądał odmiennie. Kształtem kojarzy się z niewielkim, ale gustownie wykonanym stolikiem. Posiada pojedynczą szufladę ulokowaną pośrodku tuż nad kolanami. Pojawił się w XVIII wieku we Francji i zaczął podbijać świat. Wraz z nastaniem kolejnej mody zmieniały się style jego zdobienia, raz wybujałe, innym razem skromne, ale świadczące o solidności. Sekretarzyki mogły posiadać drewniane żaluzje dla odgrodzenia chowanych przedmiotów. Obecnie rzadko jest spotykany i przede wszystkim w formie pamiątek. Jego miejsce zajęło biurko.